تحریک ابر برای بارش توسط درختان

درختان یکی از عوامل تحریک ابر برای بارش هستند که این روزها تبدیل به معضل اساسی کشور شده است ! در این مقاله اشاره ای به اهمیت کاشت درخت برای حفظ محیط زیست خواهیم داشت .

از شگفتی‌هایی که به تازگی کشف شده و جامعۀ علمی و زیست ‌محیطی را با تغییر زاویه نگاه جدّی مواجه کرده است، عملیات پمپاژ رطوبت توسط درختان (پمپ بیوتیک) می‌باشد که باعث تحریک ابر برای بارش توسط درختان است.

رطوبت جوّی تولید شده توسط جنگل‌ها فقط در حوضۀ آبریز محلی خودشان باقی نمی‌ماند و به وسیلۀ باد به سائر مناطق، کشورها یا حتی قاره‌های دیگر منتقل می‌شود و با مکشی که به خاطر جنگل صورت می‌گیرد دوباره هوای مرطوب و ابر به سمت مناطق درختکاری شده کشیده می‌شود.

گویی درخت مهمانی است که به قول معروف روزی‌اش را نیز با خود به همراه آورده است.

توجه داشته باشید که داریم از یک «چرخه» صحبت می‌کنیم. یعنی هنگامی که خاک به اندازه کافی مرطوب است، بهره‌وری گیاهان و جامعه اکولوژیکی به طور کلی حداکثری می‌شود و همین امر دوباره باعث شکل‌گیری ابرهای بارانی تا نقاط دور دست خواهد شد.

باید واقف بود اگر این چرخه توسط انسان به هم بخورد یا حفظ و تداوم نیابد، سرنوشت زمین، بیابانی به وسعت کل زمین و نابودی بشر خواهد بود؛ چیزی شبیه مریخ!

پمپ بیوتیک

این مقاله که نظریۀ «پمپ بیوتیک» برای اولین بار در آن ارائه شد به نوبۀ خود حواشی جالبی داشت.

این نظریه یک اصل فیزیکی جدید را بر اساس شواهدی که به دست آورده است اثبات می‌کند: تراکم هوا باعث ایجاد جریان‌های هوا می‌شود نه دمای آن. این نظر که در تقابل با نظریات قدیمی در فیزیک بود باعث برآشفته شدن فضای علوم تجربی شد. چرا که با اثبات این نظریه این جنگل‌ها هستند که نقش اصلی در انتقال ابر و بارش باران در سائر نقاط را ایفاء می‌کنند.

به همین دلیل این مقاله تا دو سال و نیم پس از پذیرفته شدن توسط مرجع علمی Atmospheric Chemistry and Physics (شیمی و فیزیک اتمسفر) چاپ نشد و در هنگام چاپ نیز یادداشت بلندی توسط تحریریۀ این مجله به آن پیوست شده بود که دلیل چاپ این مقاله را علیرغم وجود مخالفت‌های شدید، عدم وجود اشتباه در نظریۀ ارائه شده دانستند و از دانشمندان درخواست کردند در صورتی که استدلال علمی برای رد این نظریه دارند به مجله ارسال کنند.

نظریه پمپ بیوتیک پس از کشف و اثبات علمی خودش را در مرحلهٔ عمل هم اثبات کرده است.
در مناطق ساحلی آفریقا، چین، هند، کنیا، برزیل و استرالیا با هدف افزایش بارش‌ها اقدام به کاشت وسیع درخت شده است.

برای مثال مشاهدات میدانی در چین که بزرگترین برنامهٔ کاشت درخت را با هدف کاشت صد میلیارد درخت داشته است، نشان می‌دهد کاشت درختان باعث افزایش 58 درصدی در بارش‌ها شده و میانگین بارش‌ها در این کشور 54.62 میلی‌متر بالا رفته است!